KİRAZ ÇİÇEKLERİ
Çevirmen: sarveniko
Japonya'ya ne kadar çok gitmek isterdim onunla.
Fuji Dağını görmek... Kiraz çiçeklerini, onunla.
O yanımda yokken her şey ne kadar manasız, onsuzluğu hayal bile edemiyorum.
O yanımda yokken bir şeylerin hiçbir manası yok.
Onsuz bir hayata nasıl tahammül edilebilir ki?
Önce sizle bizzat konuşmak istedik.
Kocanızın bu tanıyı nasıl karşılayacağını bilemezdik.
İnsanların tepkisi farklı olabiliyor.
Hastalığın nasıl ilerleyeceğini kestirmek zor.
Herhangi bir semptom görülmeksizin, tanı kocanızda da aniden ortaya çıkabilirdi.
Birlikte bir şeyler yapsanız sizin için iyi olacak...
Bir seyahate çıkmak mesela...
...keyifli bir şeyler işte
Eşim nefret eder seyahatlerden.
Değişiklikten hiç hoşlanmaz...
...hem de hiç.
Her gün rutin olarak 7:28'de trene binip Weilheim'a gider.
Pasaport bürosunda çalışırdı eskiden.
Şimdi Atık Geri Dönüşüm yöneticisi.
Geri Dönüşüm çok ergonomik. Atıkları yeniden kazandırmak.
Son 20 yılda bir kez 1991'de hastalandı.
Nezle oldu ve kulak-zarı iltihaplandı.
Her öğlen saat 1'de onun için hazırladığım sandviçi yer, yanında elma ile.
"Günde bir elma doktordan bizi uzak tutar." Bunu her sabah tekrarlar.
"Günde bir elma doktordan bizi uzak tutar."
Selam Rudi.
Günün nasıldı?
Şöyle böyle?
- Senin nasıl geçti? - Fena değil.
- Aç değil misin? - Hayır.
Aşağı doğru Elke!
Biraz gülümseme lütfen.
Bir tatlı tebessüm herşeyi kolaylaştırır.
Daha canlı, aşağıya doğru.
Dönmüşün!
Karl Angermeier, lütfen sinyalden sonra mesaj bırakın. Teşekkürler.
Karl, ben annen.
Şey diyecektim...
Herşey yolunda, yakında görüşürüz.
Çocukları ziyarete gidelim mi Berlin'e?
Berlin'e mi? Bilmem ki.
Japanya'ya gitmeye ne dersin peki?
Yani Fuji de diğerleri gibi dağ işte.
Evet, ama Karl'ı da görmüş olacağız.
Bence o gelse daha ekonomik olur.
Of Rudi!
- Biraz daha çıkalım mı? - Ben acıktım.
Yiyecek bir şey yok mu?
Rudi, yola çıkalı daha 5 dakika oldu.
"Günde bir elma doktordan bizi uzak tutar."
- İster misin? - Hayır, gerek yok.
Ben de sonra yerim.
Unutma, tren Hanau'da sadece 2 dakikalığına duracak...
...inmek için fazla oyalanmamak lazım.
Bizi peronda karşılamayacak mıydı?
Saat kaç oldu, bir baksana.
5 dakika daha bekleyip...
...taksiye falan biner gideriz.
Buradayım!
Sonunda...
- Neredesiniz yahu? - Nerde kaldın Klaus?
Peron 11'de.
- Trenin durduğu yer orasıydı. - 11 mi, biz de ordaydık.
- Klaus canım merhaba. - Selam anne.
20 dakikadır seni bekliyoruz.
Ben de öyle.
- Bana bırak. - Hayır ben alırım.
- Ben taşırım. - Hayır gerek yok.
Siz devam edin.
Anne çimene basma.
Anne, dikkat etsene.
Selam biz geldik.
Selam.
Merhaba Emma.
Merhaba.
Robert, Celine!
Öpücük verin bakalım.
Robert!
Hadi bakalım sofraya, sizin için kek pişirdik.
Yani aldık.
- Anne! - Yeter dedin size.
Teşekkürler.
- Ya Gameboy ya kek? - Bırak oynasın çocuklar.
- Kahve isteyen? - Ben istemem, bira iyi giderdi.
Şeyyy...
Boşver gitsin.
Tamam.
Emrivaki oldu biliyorum ama anneniz çocukları görelim diye tutturdu.
Sıradaki ile sizdiniz.
Karl'a da mı gidiyorsunuz, ne güzel!
Karl'a gidemiyoruz maalesef.
Neden ki, güzel sürpriz olurdu.
Gelecek sene belki, emekli olduğumda...
Evet boş vaktin çok olacak.
İyi misin?
Nefes boruma kaçtı, bilirsiniz.
- Biraz su? - Hayır iyiyim.
- Nerde kaldın? - Kusura bakma, selam.
- Neden böyle aniden çat-kapı gelmişler? - Hiçbir fikrim yok.
- Ne kadar kalacaklarmış? - Bilmem ki söylemediler.
Benim vaktim falan yok.
Bizim var mı yani?
Merhaba.
Rudi, daha sonra.
Buzdolabına koymamız lazım.
Baba sağolun ama, 6 yıldır et yemiyorum ben.
Biz yeriz, çok severiz.
Öğlenleyin mangalda pişireceğiz değil mi her zamanki gibi.
Hayır akşama doğru yememiz lazım.
Tamam akşama yaparız o zaman.
Canım benim, odanı işgal ettik senin.
Bir şey olmaz.
- Pek sevmiyorsun galiba? - Evet fazla sevmem.
Teşekkürler.
- Biraz daha... - Hayır sağol.
Yarın etrafı gezecek misiniz?
Size etrafı gösteririm, olur mu?
Şehri gezeriz.
Çok sağol.
- Sonra da sana kahveye geliriz. - İyi olur evet.
Anneniz özel bir dans gösterisi izlemek istiyor.
Hay Allah, hep beraber mi?
Japonya'dan geleneksel bir Butoh dansçısı gelmiş şehre.
- Butoh mu? - Modern Japon dansı.
Biraz daha bira?
Bana da bir tane.
- Ama gitmesem de olur. - Hayır istiyorsan...
Beraber olacağımız bir yerlere gidelim.
Gerçekten çok iyi olur.
Anne, hadi ama...
Zavallı sinekcik.
Devam et sen anne.
Anne hadi bize Mayıs sineğini oku.
Hadi anne lütfen.
Bir günlük ömrüne sığdırdığındır yaşam.
Her tadılası şeyi yaşarsın bir günlük ömründe.
Mayıs sineğidir adın senin.
Bile bile öleceğini, kanat çırparsın yoluna.
- Kanat çırparsın yoluna. - Kanat çırparsın yoluna.
Vardığın yerdeki yaşama, sana gözkırpan kısacık hayata uçarsın.
Tüm aylara inat Mayıs sineği doğarsın. Mayıs sineği yaşarsın, Mayıs sineği ölürsün.
Öyle değil mi güzel anne?
Kes şunu.
- Tamamdır hazır. - Objektife bakın.
- Tamam. - Işık yanıyor.
Çabuk.
Gülümseyin.
Hep beraber, çiizzz.
- Baba sen de gülsene. - Zaten gülüyorum ya.
Hadi uzattınız.
- Celine ne o istemiyor musun? - O bu aileye değil mi yoksa?
- Aynen öyle. - Şu gözlüğüne de bakın hele.
Haydı, bu sefer oldu.
Herkes kameraya baksın.
Sonunda!
Yaşasın!
Ellerin pamuk gibi.
Birazcık daha.
Ne tatlısın.
Nasıl öğrendin bunu?
Bilmem, kendi kendime.
Kendi kendine mi?
Ama ellerim yoruldu.
Ellerin dert görmesin.
İnanılmazdı.
Ne masaj ama!
Gördün mü, onu iyileştirdin.
Annenler ikram etmeyi unuttum.
Karl devamlı yolluyor buları.
O benim, dokunma.
- Aslında en lezzetlisi seninkiler. - Yok ya!
Müthişler.
Tüh unutmuşum, şimdi aklıma geldi.
Yarın tüm gün toplantım var.
- Seni gıcık şey. - Buna inanamıyorum.
Onlarla yalnız ne yapacağız.
Siz politikacıların tek yaptığı kıç büyütmekten başka bir şey değil.
Onları yarın dolaştırmak için söz vermedin mi?
Ne yapayım, aklımdan çıkıvermiş.
Benim de vaktim yok.
Kahveleri, kekleri bilmem-neleri ile ilgileniyorum zaten, bu kadarı yeter.
Ama burada kalıyorlar.
Zaten bana kafayı yediriyorlar.
Hey daha yeni geldiler.
Kendimden nefret ediyorum ama beni delirtiyorlar.
Şimdi fıttıracağım.
Tanrım ben de o sineği nasıl öldürdüm ama.
Yemeği berbat ettin.
Biliyorum, sen de bayağı yardımcı oldun hani.
Mayıs sineğiymiş.
Onların ilgilendikleri yalnızca Karl.
Ne?
Onların ilgilendikleri yalnızca Karl dedim.
- Her zamanki olduğu gibi yani. - Ya artık onlar da benim umurumda değilse.
Benim ne halt ettiğim umurlarında mı zannediyorsun?
Karl'a bakın ne şeker, Karl aşağı, Karl yukarı.
Karl'a bakın, ne güzel oynuyor değil mi?
Klaus, Karl'a dokunma! Git!
Unuttun mu yoksa? Karlım benim! Klaus ne dedim sana...
- Tatlım ne oldu? - Heyyy.
- Canım ne oldu? - Uyuyamıyorum.
Odamı istiyorum.
Canım biliyorum, zaten fazla kalmayacaklar.
Ne kadar kalacaklar?
Sonsuza kadar!
Yorgun musun?
- Hayır ne oldu? - Ben de.
- İyi olduklarına çok sevindim. - Evet.
Ne ilginç.
Çocuklukları aklıma geldi de...
...nasıl büyümüşler, kim bunlar dedim kendi kendime.
Seni hayal kırıklığına mı uğrattılar?
Sadece tanıyamıyorum sanki onları.
Hepsinin sağlığı yerinde işte.
Daha fazla ne bekliyorsun ki.
MUTLULUK PARKI
- Ne kadar kalacaklarmış ki? - Ne bileyim ben.
Onlar gözkulak olmalısın.
Nasıl, hiç vaktim yok.
Seninkiler hayranım, keşke benimkiler de öyle olsaydı.
Tabii ya, bir tanısaydın...
Friedrichstadtpalast'daki şov için bilet alabilirdik.
Annem o tip revü danslarından nefret eder.
Gerçekten çok yaşlandı artık.
Vay be!
Evet, insanlar nasıl da değişiyor.
Biz nasıl yaşlanacağız acaba?
Bilmem ki.
Biz henüz yaşlanmadık ama..
Bugün ne yapıyorlar?
Ne halt yemeye geldiler kiiii....
Bugün biz ne yapıyoruzzzz...
Hayır, hayır, hayır....
Ama lütfennn....
Kedi gibi miyavlamayı bıraksan iyi olur.
Büftennnn....
Hayır dedim, koltukçuya gitmem lazım. Vaktim yok.
Olmaz dedim sana.
Çok işim var diyorum sana.
- Hayır, hayır dedim. - Lütfen, bir kerecik.
- Hayır, hayır dedim. - Lütfen, lütfen.
Lütfennn.
İşte oldu.
Hadi, geldi.
Şimdi size Karl ile beraber eskiden yaşadığımız batakhaneyi göstereceğim.
İşte barın üstünde. Uğrak ama tam bir milli felaket.
O zamanlar henüz tadilat görmemişti. Kömür ile ısınırdık.
Anladık be! Gidiyoruz işte.
Tamam dedik ve ayrıca da bir siktirin gidin.
Solunuzda altın kubbeli sinagog var.
...ve tam karşınızda da, bizim meşhur TV. kulesi. Bakın!
Ne kadar lezzetliymiş bu kek! Kesin fiyatı çok tuzludur.
Biz hiç dışardan kek almazdık değil mi anne?
Herşey için çok sağol Franzi.
Evet şehri çok güzel gezdirdiniz. Teşekkürler.
Teşekkür!
- İyi vakit geçirdiniz değil mi? - Evet canım çok sağol.
Bu bira müthiş. Artık fazla bira da içemez oldum.
Çok sağolun çocuklar.
Ya Karl, o içiyor mu?
Nerden bileyim?
Karl asla fazla içmez.
Hayır içerdi hem de çok. Sünger gibiydi bir aralar.
- Bu kesinlikle doğru değil. - Bırakın şu boş muhabbeti.
Karl'ın Tokyo'da hiç kızarkadaşı var mı?
Anne onu devamlı arayıp duruyorsun, bir dahaki sefer zahmet edip sor:
Karl hala ayyaş gibi içiyor musun? Cıvırlar ne alemde?
Şimdi ne yapıyoruz bakalım?
Bir şeyler yapsak mı?
Herhalde yorgunsunuzdur ve yataklarınıza gidip, dinlenmek istersiniz.
Saat daha 6 bile olmamış!
Bir şeyler mi pişirsek?
Hayır Franzi, yeteri kadar yük olduk sana zaten.
Rudi, hadi canım gidelim.
Ayıp, ayıp.
- Anne eve bırakalım mı? - Hayır, gerek yok.
Franzi...
Biz hızlı trenle gideriz...
...bu şehir biz taşralılar yeteri kadar büyük zaten.
Kendinize iyi bakın.
Sarıl bakalım.
- Yarın görüşürüz. - Yarın mı?
- Yarın işimiz var. - Öyle mi?
Baba yapma!
- Görüşürüz. - Güle güle.
Hoşçakal anne.
Gel bakalım bir kadeh şarap içelim.
Biraz içmek ilaç gibi gelir sana.
- Tam bir hıyarım. - Değilsin.
Nereye gitmemiz lazım, Herrmannsdorf'a mı?
Nasıl?
Berlin merkezi nerdeydi? Şuralarda bir yerlerde olmalıydı.
- Bozukluk versene bana. - Ne kadar?
Şuraya bak, göz göre göre tren kaçtı.
- İşe yaramıyor. - Bir daha dene...
İşe yaramıyor diyorum, bileti alamıyoruz.
Şunla dene.
Olmuyor, bir halt olmuyor.
- Al sana işte Berlin. - Rudi, sanırım kağıt para lazım.
Bunlar hepsi kafayı yemiş. Otomatik makineymiş de bilmemne.
Dur, bak Berlin AB, dediğim gibi.
- Şimdi ne oldu? - Bir tane daha lazım.
İyi bari şimdi bir tane biletimiz oldu, bozdur bozdur kullan.
Ne yazıyor görmüyor musun, bilet sadece 1 kişiliktir.
Böyle bir halt olmuyor baksana.
İyisi mi ben yürüyerek dönerim, yada birimiz beleşe mi konsun?
Rudi, lütfen panik yapma.
Panik falan yaptığım yok, sinirim bozuldu.
Sanırım eve dönsek iyi olacak.
Yapma Rudi...
Çocukların bize ayıracak vakti yok, çok meşguller.
- Baltık fazla uzak değil. - Baltık mı?
En son sahile ne zaman indik, hatırlıyor musun?
Sahile mi?
Ben de hatırlayamıyorum bile.
1987'de mi, çocuklarla... Yoksa Garda gölünde miydi?
Sahile mi gitmek istiyorsun?
Evet, sen istemez misin?
- Sen istiyorsan... - Sen ne isterdin?
Bilirsin, ben hep sana riayet ederim.
Sahil de artık eskisi gibi değil.
Seni mızmızcı moruk, üşüdün mü?
- Nasıl anladın? - Gir bakalım içine.
- Bu en yahu? - Sıcak bir şey, senin için.
Yarın erken kalkıp sahilde yürüyüşe çıkacağız.
Cidden mi, sen de istiyorsun yani?
Harika!
Küllerimin denize savrulmasını isterdim.
- Nerden aklına geldi şimdi? - Bilmem, hiç düşünmedin mi?
Mesela, hep düşünürüm, şimdiyi, sonrayı. Ne kadar zamanımız kaldığını...
Rudi!
Haklısın, bunu düşünerek yaşayamayız...
Çok şanslıydık aslında.
Çok fazla zamanımız kalmadığını farzedersek, ne yapmak isterdin?
Her günü son günün gibi, doyasıya yaşamak gibi mi..
Anlamı yok , yapabileceğin ne olabilir ki?
Biliyor musun farklı hiçbir şey yapmak istemiyorum ben aslında.
Sabah işime gideyim, akşam da evime döneyim yeter bana.
Yapmak istediğim sadece bu.
Anladım.
- Uyuyamadın mı? - Dalgalar sanki yanıma.
- Bir bu eksikti. - Hadi Rudi.
Güzel değil mi?
Sen hep böyle çılgındın zaten
Gel buraya.
Akşam akşam ulu Tanrım...
Hadi dedim, zaten uyuyamıyoruz.
Kes şunu artık!
İnsanlar uyurken, geceyarısı dans zamazingosu.
- Neyin var senin? - Hiç, hiçbir şeyim yok.
Ne oldu, yoruldun mu? Yoksa iyi uyuyamadın mı?
- Hayır, ama sen uyudun. - Ben mi, bir saniye bile gözümü kırpmadım.
Ne diyorsun, boş çuval gibi uyudun hem de.
Eve dönelim artık.
Berlin'i de gördük, Baltığı da.
Hem de çocukları... dönelim artık lütfen.
Çocukları gördüğümüz için memnun oldun diye düşünmüştüm.
Bilmem, sanki onları tanıyamadım ve onlar da beni tanıyamadı.
Evlatlarımız diğerlerinden kat kat iyi.
Evet biz çok şanslıyız.
Hep beraberiz, işte gerçek mutluluk budur.
- Ne oldu? - Hiçbir şey.
Sadece uykumu alamadım.
Her uyandığımda, sen hala horul horul uyuyorsun ama.
Denize bak, çarşaf gibi.
Sanki hiç bozulmayacakmış gibi.
Hadi bakalım, miskinlerin uyanma saati geldi.
Trudi...
Baba, Karl geldi.
Deniz çarşaf gibi.
Hadi baba.
Annemim o tabutta yatmasına dayanamıyorum.
Onu uzun zamandır görememiştim ve asla da göremeyeceğim.
Onu gelip görmem gerekirdi yada en azından Tokyo'ya gelebilirdi.
Onun için hiçbir şey yapmadım.
Şimdiyse yapabileceğim hiçbir şey yok artık.
Şu anda babamla ilgilenmeliyiz.
- Peki bunu nasıl yapacağız? - Hallederiz.
- Çocukken sahile hiç gidememiştik. - Hep dağlara değil mi?
İtalya'ya gitmiştik ama bir kere.
- Sahile değil ama. - Garda gölüne.
Grosglockner. Alpleri aşıp Grosglockner'a kadar uzanmıştık değil mi baba?
Hepimizi araba tutmuştu...
...ama annem her birimiz için plastik torbalar getirmişti.
O zamanlar ne kadar da hayat doluydu.
- Kaç yaşındaydı? - Şu andaki halimizden biraz daha fazla.
Anneniz tüm yaşamını siz çocuklarına ve bana adamıştı.
Elinde değildi, mecburdu zaten.
- Seninle geleyim mi? - Hayır gerek yok.
Doğru değil bu, haksızlık yapmayın. Babamı terkedip, bizi bir başına bırakamazdı.
- Bunu aklından bile geçirmediğine eminim. - Evet, biliyorum.
Geriye kalan annem olsa, sorun olmazdı.
Ama babam...ne yapacağız şimdi?
- Ne zaman dönüyorsun? - Fazla değil, uçağım yarın Berlin'den kalkıyor.
- Bizim de dönmemiz lazım. - Bizim de, çocukları komşuya bıraktık.
- Valizler kimde? - Ne valizi?
Annemim eşyaları. Kimsenin itirazı yoksa kimonoyu ben almak isterim.
- Onu hep mutfakta giyerdi. - Evet.
Giden gitti, maziye dönmemim artık hiçbir faydası yok.
Böyle olacağını bilseydim...
...ona karşı çok daha nazik olurdum.
Baba, bunu kim bilebilir ki.
Hep beraber burada toplanabildiğimiz için çok mutluyum.
Karl, geldiğini görseydi çok sevinirdi.
Şimdi ne yapacaksın peki?
Ben başımın çaresine bakarım.
Beni merak etmeyin.
Sağolun.
Emma, biraz daha şarap versene.
Özür dilerim.
- Başınız sağolsun. - Siz sağ olun.
Siz Karolin olmalısınız.
Karolin Berlin'de, en küçükleri ise Japonya'da.
Peki Klaus, Klaus nerde?
- Önemli bir toplantısı varmış. - Anlıyorum.
Başınız sağolsun.
Başınız sağolsun. Başınız sağolsun.
Şu Berlin'deki dans gösterisini ne kadar çok sevmişti.
Senin kadar düşünceli bir kız görmediğini söylemişti.
Düşünceli mi, neden böyle dedi anlayamadım.
Biliyor musun tüm yaşamı boyunca...
...bir Butoh dansçısı gibi dans etmeyi hayal ettiğini
...ve bunu öğrenebilmek için Japonya'ya gitmek istediğini söylerdi.
...tabii hayat ne kadar acımasız
...her şey çarçabuk hızla değişiyor, yine de mutsuz olduğunu düşünme.
Sadece, yani bence sanki onu içinde, başka bir kadın daha vardı...
...ama bunu kimse göremiyordu.
...ben o diğer kadını gördüm.
Bu o mu?
Hiç sevmemiştim. Ne bileyim, benim için çok fazlaydı.
Beni utandırdı sanki, saklamasını bile istemiyordum.
Oraya kapatıp sakladık.
Ama burada çok mutlu görünüyor.
Kesinlikle.
Bilemiyorum.
Güle güle.
- Kendine iyi bak. - Sağol sen de.
- İyi yolculuklar. - Sağol.
Fuji Dağından 100 görünüm.
Trudi, neredesin?
Nerdesin?
- Baba. - Selam.
Beni unuttun mu yoksa, ben baban, merhaba.
Yetişemedim kusura bakma.
Ne haberler, uçuş nasıldı? - İyiydi, sağol.
Gel baba.
Baba ayakkabılarını çıkartman lazım.
Tabii ki.
Bir dakika...
İşte oldu.
- Kendim yaparım. - Peki.
- Çok büyük değilmiş. - Evet öyle.
- Bir şeyler içmek ister misin? - Biraz fena olmazdı.
Annenin her zaman yolladıklarında.
Burası Japonya, burada böyle ekmek ve sosis bulamazsın baba.
Şunları gördün mü, bunların farklı aroması var.
Baba ofise geri dönmeliyim.
Yaptığın iş nedir? Hiçbir zaman tam olarak anlayamadım.
5 yıl sonra sorman büyük incelik baba. Rakamları çiğniyorum.
Senin işim atıkları geri dönüştürmek, benimkiyse onları çiğnemek.
Bak kumandalar, radyo, klima, uydu alıcısı ve TV.
Akşam görüşürüz, tamam mı?
- 6 gibi dönmüş olurum. - Oğlum bir dakika...
Sevgili oğlum Karl, bu şiir senin için:
Bir günlük ömrüne sığdırdığındır yaşam.
Her tadılası şeyi yaşa bir günlük ömründe.
- Başka bir şey alır mısın? - Hayır sağol.
Yarın dışarı çıkıp bir şeyler yapalım, benim birazdan çıkmam lazım.
Tamam.
Fazla vaktim yok baba, kusura bakma, elimde değil biliyorsun.
- Benim için tasalanma, keyfine bak. - Baba böyle söyleme ne olursun.
Neden annemle beraber hiç gelmediniz?
Zamanımız var zannediyorduk.
Sanırım anneni istemeden, en çok istediği şeyden alıkoydum.
...ve ölü birinin isteğini yerine getiremezsin.
Baba lütfen...
Burada biraz yen var, seni sonra buradan alırım.
Sakın bir yere ayrılma, bir de seni kaybetmeyeyim.
- Bak ben şurada çalışıyorum. - Hangi bina?
Siyah olanın hemen yanındaki. Buradan alırım seni, görüşürüz.
Bira lütfen.
Teşekkür ederim.
Hayır, anlamıyorum.
Güzel değil mi?
Hey nerelerdeydin, deli misin nesin?
Meraktan öldüm, seni bir daha bulamayacağım zannettim.
İnanamıyorum sana.
Kapı zilleri, hiçbir şey anlayamıyorum ki.
- Sana bir yere ayrılma demedim mi ben? - Yazıları hiç anlayamıyorum..
- Sana olduğun yerden ayrılma dedim. - Ama hiçbir şey anlayamıyorum.
Bir yere ayrılma demedim mi sana! Şehrin ne kadar büyük...
...olduğuna dair bir fikrin var mı? Bir anda kaybolabilirsin burada.
- Selam baba. - Hoşgeldin.
- Günün nasıl geçti. - Şöyle böyle.
- Dışarı çıkalım mı? - Hayır.
Telefon nasıl çalışıyor göstereyim mi?
Bak şimdi...
...işte böyle, tek tuşla.
- Gördüm, resmin var. - Doğru.
Bu benim numaram.
- Yemek yedin mi? - Evet yedim.
Yememişin.
Trudi nerede acaba?
Yani bedeni...
Tüm anıları şuramda yaşıyor...
...ama ben de gittiğimde nerede yaşayacak acaba?
Baba, baba ben de üzülüyorum annem için.
...gerçekten
Sakın ama hayat devam ediyor deme, lütfen.
Haydiyin bakalım.
İşte bu Bavyera modası
Buna Bavyera modası derler.
Kiraz çiçekleri, eğretiliğin en güzel simgesidir.
Sadece bir kaç günlüğüne açarlar.
...ve sonra birden yok olurlar.
Hepsi bu.
Bakın, bu benim babam.
Güzel değil mi baba.
Şerefe, şerefe, şerefe!
Bana bebek gibi davranma baba.
Yatak vakti.
Bu beni yatağa ilk yatırışın.
Siz büyükler, inanılmazsınız!
Bir insan nasıl böyle küfelik olur?
- Her zaman sana gözkulak olunması gerekir. - Sakin ol oğlum.
Daima babaya ilgi gösterilir.
Kolunu ver bakalım.
Babana saygılı ol bakiyim. Babacığına!
Babanı rahat bırak oğlum! Baban yorgun oğlum!
Baban çok çalışıyor! Büroda kıç büyütüyor.
Yeter artık.
Tüm hayatını şu lanet büroda gizlenerek geçirdin.
Annemi bir türlü tanıyamadın.
Nasıl biri olduğunu anlayamadın bile.
Haklıyım değil mi ihtiyar moruk!
Defol!
Ait olduğun çöp kamyonlarına dön.
Geri dönüştürmeyi de sakın unutma.
"Günde bir elma, doktordan bizi uzak tutar."
İşte oldu.
Çıkmam lazım.
Bir dakika bekle.
Yapma baba.
Dur, elman.
"Günde bir elma, doktordan bizi uzak tutar."
- Görüşürüz. - Kendine iyi bak.
Bu da nesi?
Metal.
Plastik. Plastik. Metal. Metal.
Kağıt ve kağıt.